گردش و تفریح

پرشیا، شهری در آمریکا

در میان دشت های وسیع “ایالت آیووا”، در غرب میانه آمریکا، شهری قرار دارد که نامش برای ایرانی ها آشناست. “پرشیا” شهر کوچکی است که با مزارع پهناور ذرت و سیلوهای نقره ای رنگ احاطه شده است.

درباره پرشیا

پرشیا در سال ۱۸۸۲ تاسیس شده است و بر اساس سرشماری دو سال پیش، جمعیت شهر ۳۱۷ نفر گزارش شده است. بیشتر ساکنان پرشیا کشاورز هستند یا در حرفه های وابسته مشغولند. اهالی برای خرید خواربار باید به شهرهای مجاور سفر کنند.

گرانی مسکن در شهرهای بزرگ مجاور باعث شده تا در سال های اخیر پای غریبه ها به پرشیا باز شود. آنها طی روز در شهرهایی مانند “اوماها” در ایالت “نبراسکا” کار می کنند و شب ها برای استراحت به خانه هایشان در پرشیا بر می گردند.

پرشیا یکی از صدها شهری است که در گوشه و کنار آمریکا نام خود را از شهرها و سرزمین های خارجی عاریه گرفته است. نام های خاورمیانه ای زیادی در ورودی های شهرهای آمریکا دیده می شود، مانند: لبنان، دمشق، بیت الحم، طرابلس و اورشلیم.

یکی دو آبادی دیگر هم با نام های “کرمان” در “کالیفرنیا” و “البرز” در “نوادا” شناخته می شوند. داستان پرشیا به دوران سلطنت “ناصرالدین شاه قاجار” بر می گردد.

علت نامگذاری

“تیم کازماچک” شهردار پرشیا، علت نامگذاری این شهر را این طور بیان می کند: گروهی از کارگران ایرانی در احداث خط آهن این شهر نقش داشتند، به خاطر همین، مردم محلی، نام آن زمان ایران را برای شهرشان انتخاب کردند.

در آن زمان، کشورهای اروپایی و سرزمین های نیمکره غربی، ایران را به نام پرشیا می شناختند تا این که رضا شاه در سال ۱۹۳۵ در نامه ای به جامعه ملل، خواهان به کارگیری نام ایران در همه اسناد و مکاتبات بین المللی شد.

شهر پرشیا یک خیابان اصلی دارد که ساختمان گردهمایی های شهر، پستخانه، یک بانک و چند مغازه متروک در آن قرار دارد. این شهر چهار کلیسا دارد. تنها خواربارفروشی آن، سال ها پیش تعطیل شده است. از پلیس و پزشک هم خبری نیست. دانش آموزان پرشیایی هم در مدرسه ای در نزدیکی این شهر تحصیل می کنند.»

مردم پرشیا اطلاعات چندانی درباره ایران ندارند. هنگامی که برای تهیه گزارش به پرشیا رفته بودم، خیلی از اهالی به من گفتند برایشان هیچ وقت سوال نبوده که چرا نام شهرشان از کشوری در خاورمیانه به عاریت گرفته شده است. اما شهردار پرشیا می گوید دوست دارد از ایران دیدن کند و اگر رئیس جمهور دعوتش کند، حتما به ایران سفر خواهد کرد.

هیچ وقت به شباهت نام زادگاهم با ایران فکر نکرده ام، ولی چند سال پیش در یک هتل، وقتی محل سکونتم را پرشیا عنوان کردم، کارمند ایرانی آنجا فکر کرد با یک هموطن خود صحبت می کند.

وقتی از حاضران در غذاخوری درباره روابط آمریکا و ایران سوال کردم، به من گفتند دغدغه اصلی آنها کسب روزی از زمین در دوره خشکسالی است و به روابط خارجی اهالی واشنگتن کاری ندارند.

«خیلی ها با ایران مشکل دارند ولی من هیچ وقت از این که نام شهرمان پرشیا است، احساس بدی نکرده ام. هیچ وقت نمی توانید مردم این کشور (ایران) را دست کم بگیرید . آنها هم مثل مردم آمریکا هستند. اطلاعات ما از این کشور از اخبار رسانه ها به دست آمده و و این برای قضاوت در مورد آنجا کافی نیست.
هم چنین دوست دارم به ایران سفر کنم تا با این کشور ارتباط بهتری برقرار کنم.»

دیوید آلبرس یک خبرنگار آمریکایی از زبان یک آتشنشان
برچسب ها
نمایش بیشتر

علی هوشیاری پور

علاقه مند به یادگیری و اشتراک گذاری یادگیری ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن